جمله اول رو چند دفعه تو ذهنم سبک سنگین می­کنم. دوباره به خودم یاآوری می­کنم که امممم، اووووم نکنم، شمرده حرف بزنم و حواسم رو به  Uها بدم که تو دماغی باشن. دهنم رو باز می کنم که جمله اول رو بگم، اولین ام، باز هم ام... همه چی قاطی می­شه. یه نفس عمیق می­کشم: "اصلا اشکال نداره، فقط از روش بخون." سعی می­کنم از رو متن بخونم، چشمم می­افته به یکی از بچه­ها که داره می­خنده و چرخیده عقب و با تعجب به بقیه نگاه می­کنه. دوباره سعی می­کنم توضیح بدم. همه کلمات تو ذهنم انگلیسی می­شن. استاد نگام می­کنه، یه سوالی می­پرسه که نمی­فهمم. یه نقطه­ای زیر هر دو گونه­ام داغ می­شه، گرماش کم­کم پحش می­شه تو باقی صورتم. استاد سوال رو خودش جواب می­ده، بعد می­گه باقی رو توضیح بدم. نمی­فهمم چه جوری می­گذره. فقط بیشتر و بیشتر خودم رو جمع می­کنم سمت دیوار. صورتم داغ و داغ­تر می­شه. دوست دارم کلاس خودمون باشه. دوست دارم چشمم رو بچرخونم و وسط جمع شهرزاد رو ببینم. نگام می­افته به ماریون. عصبیه، کاغذهاش رو مچاله می­کنه، سوالها رو جای من جواب می­ده، صورتش قرمز شده. دلم می­خواد همونجا بهش بگم چقدر متاسفم، ولی باز هم کلمات فقط انگلیسی­ان. تموم می­شه. می­رم بشینم. سعی می­کنم به بچه­ها نگاه نکنم، اونا هم همین_­­طور. دستم زیر میز دنبال دست شهرزاد می­گرده. می­ذارم موهام نیمه صورتم رو بپوشونه، سرم رو می­اندازم پایین و به رد قطره­های اشک روی میز خیره می­شم.

هنوز نگهت داشتم، نمی­دونم برای چی. برای اینکه به تنهایی اینجا فکر نکنم؟ برای اینکه سر کلاس­های حسابداری چیز دیگه­ای باشه که بهش فکر کنم و پلکام سنگین نشه؟ نگهت داشتم برای اینکه واقعا برای من تموم نشد؟

می­خوام تموم شه. می­خوام بری. می­خوام سر کلاس حسابداری به اعداد فکر کنم، با تنهایی اینجا روبرو شم، می­خوام چایی ترش که می­خورم مزه حضور تو رو نده.

می­ذارم تو ذهنم از اول بچرخه، مثل نوار، بعد دستم رو می­ذارم رو اون دکمه قرمز و نگه می­دارم و پاک می­شه:

سرم که گیج می­ره،

راهروی تاریک،

دستای تو که دستام رو می­گیره و می­بره پایین،

بوسه سر پیچ اتوبان،

فشار آروم دستات روی پشتم،

انگشتات که درست لحظه­ای که فکر می­کنم همه چیز تموم شده گره می­خورن تو انگشتای من،

نگاه غمگینت شبی که ویزای من اومد،

فشار آروم دستت روی دستم،

آخرین بغلت که محکم­تر و طولانی­تر بود،

آخرین لبخند،

آخرین نگاه،

...

تموم شد لعنتی. برو.

خیلی زود عادت­های روزانه کوچیکت رو پیدا می­کنی، قهوه فوری صبح، اتوبوس خط 16، جمع کردن وسایل قبل از خواب، خرید کردن از فروشگاه همیشگی، صف بستن برای دستگاه قهوه­ساز تو راهروی دانشگاه... اما مزه اولین باری که دویدی و باد زیر موهات پیچید و مجبور نبودی با یه دست روسریت رو نگه داری همیشه باهات می­مونه.